Recensie Het huis dat alles zag - Annemarie Haverkamp
Recensie
Titel: Het huis dat alles zag
Auteur: Annemarie Haverkamp
Uitgeverij: Thomas,Rap
Genre: Roman
Uitgave: September 2026
Met dank aan: de uitgeverij voor dit vooruitlees-exemplaar
Dit mooie boek mocht ik vooruitlezen. Kijk mee!
~Twaalfjaar geleden had ze gezworen nooit meer terug te keren in deze stad. Nu rijdt ze over de brug richting het centrum. ~
Over het boek
Na een ingrijpend verlies vlucht Ansa Berger naar een desolate kuststreek. Het boek dat ze daar schrijft, rauw en pijnlijk persoonlijk, groeit uit tot een bestseller. Maar het succes brengt twijfel: hoever mag je gaan in het etaleren van je eigen verdriet? Voor een schrijfopdracht keert ze terug naar Nijmegen, de stad die ze had gezworen nooit meer te bezoeken. Als ze haar intrek neemt in het Besiendershuis, een middeleeuws pand aan de oever van de Waal waar het volgens geruchten al eeuwenlang spookt, duurt het niet lang voordat onverklaarbare gebeurtenissen zich aandienen.
De auteur
Annemarie Haverkamp (1975) is auteur, maar ook hoofdredacteur van universiteitsblad Vox, columniste van De Gelderlander en freelance journaliste voor onder meer NRC Handelsblad. Ze publiceerde eerder vier columnbundels over haar zoon Job. In 2010 verscheen haar non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij.
De elementen
Allereerst viel de cover mij direct op. Wat het betekende..geen idee. Maar het was vooraf al heel speciaal. En ik mocht het al vooruitlezen. Hoe cool is dat!
In deze bijzondere roman staat Ansa Berger, een veertiger, centraal. Ze is schrijfster en keert terug naar Nederland. Naar Nijmegen om precies te zijn. Naar de mooie stad waar de waal doorheen stroomt. Eens was ze daar gelukkig, maar na een vreselijk drama verhuisde ze naar het rustige Noorwegen. Na een soort van schrijversblock waarin ze eigenlijk wil vergeten wat er is gebeurt, kreeg ze een mooi voorstel. Om te schrijven over het oude maar beroemde Besiendershuis. In opdracht van de burgemeester. Dus daar is ze weer, de succesvolle auteur van de bestseller Mijn orkakalf is terug.
Naast de cover die mij opviel, was het het ook gebruik van de taal. In begin heeft het iets vanuit een verteller. De omgeving en ook de gebouwen en zeker het Besiendershuis worden goed beschreven. Het is even wennen qua schrijftaal, maar ben je eenmaal in het verhaal gezogen, dan wil je niet meer stoppen. Eddy een bijzondere vijftiger met zijn slordige 'man bun' laat Ansa binnen in het curieuze oudste bewoonde gebouw van Nijmegen. Namelijk uit 1525. ( bron: google). Het huis zou veel hebben meegemaakt en men zou daar rare geluiden horen. Ook daar kan Ansa over meepraten. Ook zij heeft veel meegemaakt.
Ansa vindt iets bijzonders, wat ze goed bewaakt en koestert. Daarnaast heeft ze veel verdriet en rouw, wat ze bewaakt. En soms koestert. Moederschap, liefde, verdriet en rouw lopen als een rode draad door het boek. Mondjesmaat wordt duidelijk waar Ansa zo mee bezig is, qua gebeurtenissen en rouwproces. Haar moederhart is gebroken en dat is bijna voelbaar. Ze probeert het een en ander recht te trekken, door opnieuw te " zorgen". Kan ze mogelijk iets goedmaken?
Terwijl Ansa zich staande probeert te houden, komt er een flinke tegenwind aan. Richting einde maakt ze een ontwikkeling door, kan ze loslaten en dat is erg mooi om te zien.
Reacties
Een reactie posten